สวัสดีค่ะ หายไปนานอีกแล้ว แฮ่
มันคือการบ้านวิชาไทยที่ช่วยกันแต่งกับเพื่อนค่ะ
รู้สึกชอบ ก็เลยอยากมาลง Cry
 
จดหมายจากเจ้าหญิงบนหอคอย

ยามฟ้ามืดมัว แสงไฟสลัว มีเพียงความเหงา

ไร้แสงสว่าง ท่ามกลางความเศร้า มีเพียงตัวเรา นั่งเหงาเดียวดาย

อยู่เพียงลำพัง อยู่กับความหลัง ที่ไร้ความหมาย

ใช่เธอแน่ฤา ที่คือเจ้าชาย คือแสงสุดท้าย ที่ฉันรอคอย

ปล.เอนทรี่นี้ไม่มีรูป อิอิ
อันนี้เป็นกาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ ค่ะ
ไม่ได้ทำตามที่สัญญาจากเอนทรี่ที่แล้ว ขออภัยค่ะ

กลับมาอีกที  ทุกคนก็ย้ายบล็อกกันหมดแล้ว เสียใจจัง..
Tongue out

Comment

Comment:

Tweet